wcag_skip_links_header

Volevo nascondermi

Drama 2ω 0λ 2020

Ο Τόνι, γιος μιας μετανάστριας από την Ιταλία, φεύγει διωγμένος από την Ελβετία, όπου μεγάλωσε και πέρασε μια δύσκολη εφηβεία, και εγκαθίσταται στην Ιταλία. Εδώ ζει επί χρόνια σε μια παράγκα δίπλα στο ποτάμι χωρίς ποτέ να παραδοθεί στην μοναξιά, στο κρύο και στην πείνα. Η γνωριμία με το γλύπτη Ρενάτο Μαρίνο Ματσακουράτι του προσφέρει την ευκαιρία να ασχοληθεί με την ζωγραφική. Έτσι αρχίζει μια λυτρωτική πορεία και ο Λιγκαμπούε καταλαβαίνει ότι μόνο μέσα από την τέχνη θα μπορεί να κτίσει την ταυτότητά του, και να γίνει γνωστός και αγαπητός στον κόσμο. “Ο Γερμανός”, όπως τον λένε, είναι άνθρωπος μοναχικός, παραμορφωμένος, άσχημος και καταφρονεμένος, γίνεται όμως ο οραματιστής ζωγράφος που αποτυπώνει τον φανταστικό του κόσμο με τίγρεις, γορίλες και άγρια ζώα στις όχθες του Πάδου. Θύμα των φαντασμάτων του, τον κλείνουν σε φρενοκομείο, κι εκεί όμως ζωγραφίζει τα έργα του. Αγαπημένο του θέμα είναι ο ίδιος ο εαυτός του, σαν να θέλει να επιβεβαιώνει τη βούλησή του να υπάρχει πέρα από την απόρριψη που έχει βιώσει από παιδί. Όταν βγει από την ψυχιατρική κλινική, επιτέλους θα καταφέρει να καταξιώσει δημόσια το ταλέντο του. Η φήμη του επιτρέπει να κάνει επίδειξη της ευημερίας του και να ανοίξει το βλέμμα του στη ζωή και στα συναισθήματα που ανέκαθεν καταπίεζε. Τα έργα του γίνονται έτσι ένα δώρο στην κοινότητα, το δώρο της διαφορετικότητάς του.

Toni, figlio di una emigrante italiana, respinto in Italia dalla Svizzera dove ha trascorso un’infanzia e un’adolescenza difficili, vive per anni in una capanna sul fiume senza mai cedere alla solitudine, al freddo e alla fame. L’incontro con lo scultore Renato Marino Mazzacurati è l’occasione per riavvicinarsi alla pittura, è l’inizio di un riscatto in cui sente che l’arte è l’unico tramite per costruire la sua identità, la vera possibilità di farsi riconoscere e amare dal mondo. “El Tudesc”, come lo chiama la gente, è un uomo solo, rachitico, brutto, sovente deriso e umiliato, ma diventa il pittore immaginifico che dipinge il suo mondo fantastico di tigri, gorilla e giaguari, stando sulla sponda del Po. Vittima delle sue angosce, viene rinchiuso in manicomio, ma anche lì in breve riprende a dipingere. Più di tutti, Toni dipinge se stesso, come a confermare il suo desiderio di esistere al di là dei tanti rifiuti subiti fin dall’infanzia. L’uscita dall’Ospedale psichiatrico è il punto di svolta per un riscatto e un riconoscimento pubblico del suo talento. La fama gli consente di ostentare un raggiunto benessere e aprire il suo sguardo alla vita e ai sentimenti che sempre aveva represso. Le sue opere si rivelano nel tempo un dono per l’intera collettività, il dono della sua diversità.