wcag_skip_links_header

La pinsa

Gastronomy 2020

Στο Τζέρμαν ντι Μολιάνο Βένετο η γιαγιά Λάουρα μεταδίδει την αγάπη της για την Πίνσα και λέει ότι στον πόλεμο το μοναδικό τρόφιμο που δεν έλειπε πότε ήταν η πολέντα, που κατανάλωναν για πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό.

Από τη φτώχεια γεννήθηκε η Πίνσα, παραδοσιακό γλυκό της Βόρειας Ιταλίας που παρασκευάζεται με πολέντα την ημέρα των Φώτων. Είναι τόσο καλό που η Λάουρα θα το έτρωγε πάντα. Μπαγιάτικο ψωμί μουλιασμένο στο γάλα και πολέντα, μαζί με φλούδα πορτοκαλιού, καρύδια, μάραθο, ξηρά σύκα, σταφίδα και ζάχαρη. Ό, τι είχαν πρόχειρο δηλαδή. Το αποτέλεσμα είναι ένα πλούσιο γλυκό που κάνει λιγότερο πικρές την ανάμνηση του πολέμου, των κόπων των γυναικών στα υφαντουργεία και των βασάνων της καθημερινότητας.

A Zerman di Mogliano Veneto, nonna Laura trasmette tutto il suo amore per la Pinsa e spiega come ai tempi della guerra l’unico alimento che non mancava mai era la polenta, che si mangiava a colazione, pranzo e cena.

Da questa ristrettezza è nato un dolce tipico del nord est d’Italia a base di polenta, la Pinsa. Piatto della Befana talmente buono che Laura vorrebbe mangiarlo sempre. Pane vecchio bagnato nel latte e polenta. Poi aromi e dolcezze: scorze di arancia, noci, semi di finocchio, fichi secchi, uva sultanina, zucchero, praticamente quel che c’era. Cose da niente che diventano madeleine, memorie di momenti felici per ricordare con meno dolore parole di guerra e filastrocche, di lavori in filanda e carrette da tirare avanti, comunque.